กำมะลอรัก วิศวะเลว

กำมะลอรัก วิศวะเลว

ช้างฟ้า · กำลังอัปเดต · 30.2k คำ

814
ยอดนิยม
924
การดู
9
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

#คำโปรย

เธอเซ็นสัญญาเพื่อใช้หนี้ แต่ไม่คิดว่าคนที่ต้องอยู่ใกล้ทั้งวันทั้งคืนจะเป็นมาเฟียวิศวะปีสี่ผู้ขึ้นชื่อว่าเลวที่สุดในมหาวิทยาลัย

เขาใช้สัญญาบังคับให้เธอมาอยู่ข้างกาย

ห้ามหนี...

ห้ามมีแฟน...

ห้ามรับงานจากผู้ชายคนอื่น...

แต่กลับไม่เคยบังคับจูบ ไม่เคยแตะต้องเธอเกินสิทธิ์ และคอยปกป้องเธอจากทุกคนอย่างลับ ๆ

เพราะความจริงแล้ว…

เขาไม่ได้อยากได้ทาส เขาแค่อยากเก็บผู้หญิงคนเดียวที่รักเอาไว้ใกล้ตัว

บท 1

ตอนที่ 1 เจ้าหนี้หน้าคณะ

แสงแดดยามสายสาดกระทบพื้นคอนกรีตหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์จนเกิดไอร้อนระยิบระยับ รถยนต์และรถจักรยานยนต์ของนักศึกษาจอดเรียงรายกันแน่นขนัด

เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเครื่องยนต์จากโรงจอดรถด้านหลังดังสลับกันไปทั่วบริเวณ แต่ท่ามกลางความวุ่นวายเหล่านั้น กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนตัวแข็งอยู่ข้างเสาอาคาร ราวกับไม่กล้าขยับแม้เพียงก้าวเดียว

‘เนตร พิชญา’ กำสายกระเป๋าผ้าใบเก่าของตัวเองแน่น นิ้วเรียวซีดขาวจนเห็นเส้นเลือด เธอพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ที่จุกอยู่ในลำคอลงไป ขณะมองชายฉกรรจ์สามคนซึ่งยืนขวางทางออกของเธออยู่

คนพวกนี้ตามเธอมาตั้งแต่หน้าปากซอยมหาวิทยาลัยแล้ว และดูเหมือนจะไม่คิดปล่อยให้เธอเดินกลับเข้าไปในคณะง่าย ๆ

“น้องเนตร พี่ถามดี ๆ แล้วนะ เงินที่พ่อเธอยืมไปอยู่ไหน” ชายร่างใหญ่ด้านหน้าก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่กับกลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยปะทะใบหน้า “อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำหลายรอบเลย มันเสียเวลา”

“หนูบอกไปแล้วค่ะ ว่าหนูไม่รู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน” เนตรพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “เรื่องเงิน หนูจะหาทางใช้คืนให้ แต่ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหมคะ”

“เวลา?” ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ “ให้เวลามาเป็นเดือนแล้ว นี่จะเอาเวลาอะไรอีก”

เนตรเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงคือเธอไม่ได้มีเงินมากพอแม้แต่จะจ่ายค่าเทอมงวดสุดท้ายด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับหนี้ก้อนใหญ่ที่พ่อเอาชื่อเธอไปค้ำประกันโดยไม่บอกกล่าว

แม่ของเธอยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นทุกวัน ส่วนพ่อก็หายตัวไปพร้อมกับหนี้สินก้อนโต ทิ้งให้เธอเป็นคนรับโทรศัพท์จากเจ้าหนี้แทนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

เธอทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนแทบทุกวัน รับพิมพ์งาน ติวหนังสือ และช่วยงานในโรงงานเล็ก ๆ แถวหอพัก แต่เงินทั้งหมดที่หาได้ก็แทบจะไม่พอจ่ายค่ารักษาแม่

“ถ้าไม่มีเงิน งั้นก็ไปคุยกับนายใหญ่กับพี่” ชายร่างใหญ่ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอ “นายใหญ่บอกว่าถ้าเธอไม่จ่ายวันนี้ ให้พาตัวไปคุยที่โกดัง”

“ปล่อยนะคะ!” เนตรสะบัดมือหนีทันที แต่แรงของเธอไม่อาจต้านอีกฝ่ายได้ “ที่นี่มหาวิทยาลัยนะคะ พวกคุณจะทำอะไรตามใจไม่ได้”

“แล้วคิดว่าพวกพี่สนหรือไง”

เสียงหัวเราะหยาบคายดังขึ้นพร้อมกับแรงบีบที่ข้อมือแน่นกว่าเดิม ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนเนตรต้องขมวดคิ้ว นักศึกษาหลายคนเริ่มหันมามอง บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยจริง ๆ

เนตรพยายามมองหาทางหนี ทว่าชายอีกสองคนขยับมาปิดทางด้านหลังไว้เรียบร้อยแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตสีดำก็ดังครางกระหึ่มมาจากลานจอดรถ ก่อนรถคันดังกล่าวจะเลี้ยวเข้ามาจอดตรงหน้าคณะอย่างแม่นยำ

เสียงพูดคุยรอบข้างค่อย ๆ เบาลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุด

ประตูรถด้านคนขับเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มถูกพับแขนขึ้นจนเผยให้เห็นท่อนแขนแกร่ง เส้นเลือดปูดชัดตามแนวข้อมือ

ใบหน้าคมคายเรียบตึงจนแทบไม่มีอารมณ์ ดวงตาดำสนิทตวัดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงครั้งเดียวก็ทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเย็นลงทันที

‘เจเดน วรากรณ์’ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วมหาวิทยาลัย ไม่ใช่แค่เพราะเป็นนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลปีสี่หรือหัวหน้าทีมแข่งรถเท่านั้น

แต่เพราะนามสกุลวรากรณ์มีอำนาจมากพอจะทำให้ใครหลายคนไม่กล้าหาเรื่อง

คนในคณะเรียกเขาว่า ‘มาเฟียวิศวะ’

และตอนนี้ มาเฟียวิศวะกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา

“ปล่อยมือเธอ” เจเดนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

ประโยคสั้น ๆ เรียบง่าย แต่กลับทำให้ชายร่างใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย

“เรื่องของครอบครัวครับ อย่าเข้ามายุ่งดีกว่า”

“ฉันบอกให้ปล่อย”

เจเดนไม่ได้ขึ้นเสียง เขาเพียงหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แล้วมองมือของอีกฝ่ายที่กำข้อมือเนตรอยู่ด้วยสายตานิ่งสนิท

สายตานั้นไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความลังเล และไม่มีความรู้สึกว่าเขากำลังขอร้อง

มีเพียงคำสั่ง

ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะเพื่อกลบเกลื่อนความกดดันในอก ก่อนจะบีบข้อมือเนตรแรงขึ้น

“ถ้าไม่ปล่อยแล้วจะทำไมครับคุณนักศึกษา”

เจเดนขยับกรามแน่น เสี้ยววินาทีถัดมา ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือของชายคนนั้นแล้วบิดออกจากแขนเนตรในจังหวะเดียว แรงบิดทำให้อีกฝ่ายร้องลั่นและเซถอยหลังไปสองก้าว

“โอ๊ย~ ไอ้เหี้ย!!”

“อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าเธอ” เจเดนปล่อยมือออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามองเนตร “เป็นอะไรหรือเปล่า”

เนตรยังยืนตัวแข็งอยู่ ความเจ็บที่ข้อมือยังไม่ทันหาย แต่คำถามของเขากลับทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ

เขาดูน่ากลัวกว่าคนพวกนั้นเสียอีก

แต่กลับเป็นคนเดียวที่เข้ามาช่วยเธอ

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ”

เจเดนเหลือบมองข้อมือเล็กของเธอ รอยแดงจากแรงบีบเริ่มปรากฏชัดบนผิวขาวจัด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเย็นลงกว่าเดิม

“พวกคุณกลับไปบอกคนที่ส่งมาว่า ถ้ายังมายุ่งกับเธอหน้ามหาวิทยาลัยอีก ฉันจะถือว่าเป็นการหาเรื่องกับวรากรณ์”

“คุณเป็นใคร ถึงได้มาสั่งพวกเรา”

ชายคนนั้นยังทำปากดี แต่แววตาเริ่มไม่มั่นคง เจเดนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกโดยไม่ตอบคำถาม

“ภาคิน แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย แล้วส่งชื่อสามคนนี้ให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทด้วย”

เสียงจากปลายสายตอบรับสั้น ๆ ก่อนเจเดนจะวางสาย

เพียงเท่านั้น ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็เริ่มมองหน้ากันอย่างลังเล ชื่อวรากรณ์ไม่ใช่ชื่อที่ควรเอาไปเสี่ยงด้วย ต่อให้พวกเขามีคนหนุนหลังมากแค่ไหนก็ตาม

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ชายร่างใหญ่ชี้หน้าเนตร “พรุ่งนี้ถ้ายังไม่มีเงิน ก็เตรียมตัวไปกับพี่ได้เลย”

“ลองแตะเธออีกครั้งสิ” เจเดนเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง “แล้วนายจะไม่มีมือไว้ชี้หน้าใครอีก”

อีกฝ่ายสบถเบา ๆ ก่อนพาพวกเดียวกันเดินจากไป

เมื่อคนเหล่านั้นลับสายตา เนตรจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนต้องพิงเสาไว้

เจเดนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขามองเธออยู่นานโดยไม่พูดอะไร ราวกับกำลังประเมินสิ่งที่เห็น ตั้งแต่ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำ ไปจนถึงเสื้อผ้าที่แม้จะเรียบร้อยแต่ดูเก่าเกินกว่านักศึกษาทั่วไป

“ขอบคุณนะคะ” เนตรยกมือไหว้เขาอย่างรวดเร็ว “ถ้าไม่ได้คุณ หนูคง...”

“เธอชื่อเนตร พิชญาใช่ไหม”

หญิงสาวชะงักไปทันที

“คุณรู้จักชื่อหนูได้ยังไงคะ”

เจเดนไม่ได้เอ่ยตอบทันที เขาเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมมองเธอเหมือนคำถามนั้นไม่สำคัญพอจะอธิบาย

“พ่อเธอเป็นหนี้เท่าไร”

คำถามที่ไม่คาดคิดทำให้เนตรกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม

“นี่คุณก็รู้เรื่องหนี้ด้วยเหรอคะ”

“ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิด”

“ถ้าอย่างนั้นก็คงรู้ว่าหนูไม่มีเงิน”

“รู้”

“แล้วจะถามทำไมคะ”

เจเดนก้มมองเธอ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเรียบ แต่มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้เนตรรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องลึกเข้าไปถึงความคิด

“เพราะฉันมีข้อเสนอ”

ลมร้อนพัดผ่านลานหน้าคณะ เส้นผมของเนตรปลิวปรกแก้ม เธอคว้ามันไว้หลังใบหูพลางมองเขาอย่างระแวดระวัง

“ข้อเสนออะไรคะ?”

เจเดนก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมสะอาดผสมกลิ่นโลหะจาง ๆ จากเสื้อช็อปแตะปลายจมูกของเธอ

“ถ้าเธอไม่อยากถูกพาตัวไปใช้หนี้กับพวกมัน ก็มาอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน”

“หมายความว่ายังไงคะ”

“พรุ่งนี้เช้า มาหาฉันที่โรงจอดรถ” เขาหยิบนามบัตรสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้ “ฉันจะบอกเงื่อนไขทั้งหมด”

“แล้วถ้าหนูไม่ไปล่ะคะ”

“ก็ไม่มีอะไร” เจเดนตอบเสียงเรียบ “เธอก็แค่รอให้พวกมันมารับตัวไป”

พูดจบเขาก็เดินกลับไปที่รถ ทิ้งให้เนตรยืนมองนามบัตรในมือด้วยหัวใจที่เต้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ

บนกระดาษสีดำมีเพียงตัวอักษรสีเงินเรียบหรู

‘เจเดน วรากรณ์’

และเบอร์โทรศัพท์หนึ่งหมายเลข

เนตรเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังห่างออกไป ก่อนจะก้มลงมองข้อมือของตัวเองซึ่งยังมีรอยแดงจากการถูกบีบ

ข้อเสนอของเขาอาจเป็นทางรอดเดียวที่เธอมี

แต่บางที... มันอาจเป็นกับดักที่อันตรายยิ่งกว่าหนี้ก้อนนั้นก็ได้

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

828.6k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์

โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์

154k การดู · เสร็จสิ้น · CORDIA/เดือนสิบ
"ครั้งเดียว...ท้องได้ไงวะ น้ำยาของเขามันแรงจริง ๆ"
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง

525.4k การดู · เสร็จสิ้น · ลินญาร์
​"เปลี่ยนพยาบาลมากี่คนก็ทนฉันไม่ได้สักคน เธอก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลย!"
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
​ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

1m การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
พี่ชายที่รัก

พี่ชายที่รัก

297.8k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
พี่กัส 'ออกัส' เป็นพี่ชายของฉัน 'อลิน' เราเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่เขากลับไม่เคยทำดีกับฉันเลยสักครั้ง เอาแต่คอยทำร้ายจิตใจและร่างกายของฉัน
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
เล่ห์รักซ่อนชู้

เล่ห์รักซ่อนชู้

57k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“ทำไมพี่คีรินต้องใจร้ายกับธิชาแบบนี้ด้วยคะ…พี่ไหมมีชู้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับธิชาด้วย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

594.4k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE

(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE

801.4k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันฉันก็ปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะเอาเด็กคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเขาไม่ชายตามองผู้หญิงเอ็กซ์อึ้มแบบฉันเลย
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

255.2k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

796.2k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ

746 การดู · เสร็จสิ้น · นิราวดี บุญครอง
กู้ฉางเฟิง จอมยุทธ์หนุ่มผู้รักสุราและอิสรภาพ มีฝีมือสูงส่งแต่ไม่สนใจชื่อเสียงหรือตำแหน่ง จนกระทั่งได้พบกับไป๋รั่วหลี แม่นางกระบี่ผู้เย็นชา วาจาคมกริบ และไม่ยอมให้บุรุษคนใดเข้ามาก้าวก่ายชีวิต

คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก

ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด

เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++

279k การดู · เสร็จสิ้น · Me'JinJin
กฤษฎิ์ พิสิฐกุลวัตรดิลก

"อาหมอกฤษฎิ์"

หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️

"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"

นลินนิภา อารีย์รักษ์

"ที่รัก"

สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️

"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"

หนูน้อยแก้มใส

กมลชนก อารีย์รักษ์

สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง

"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"

หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ

หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ